Hiç Olgunlaşmayan Meyve

 Kendimi ezdirdim bildiğim bir sonun korkusuna,

Şahit oldum, burun direğinin sızlamasına...

Uzaktan bakardım bir dönüm noktasına

Belki de hasret kalacaktım bir somun ekmek kokusuna.

Her gecenin sabahına yaklaştığı vakit sırf dolunayda

İki karış penceremden nefes alamadan, boğazımda bir düğümle selam verirdim ona.

Yanlış anlaşıldım, ya da hiç anlaşılmadım.

Artık umursamaz, tavırlarım

Kentlerin büyük binaları arasında sıkılmış ruhum

Bir gün anlatmak istesem, nerden başlayacağımdan korkarım.

Cümlelerin yarım kalmasından, uzaklara dalıp unutmaktan, kanmaktan ve kanamaktan...

Şu hayatta belki de bıktıran bir nakaratım.

Artık bir şey kalmadı anlatacağım...

Biliyorum ve biliyorsun ki yaralanacak herkes,

Yalnız boşluk kalacak kapanan yerlerde

Bir cam olacak çam sanılan her çandan ses.

Yaşamamak ödül, yaşamak uzayıp giden bir hasret 

Bir gün bir şiir kadar zaman isteyeceğim,

Bir virgülden öte gidemeyecek o son nefes...

Bir gün yaralanacak herkes.

Mesela uzunluğu ideal bir şey,

Bir korku uzunluğu,

Bir dinginlik uzunluğu

Yeterince uzun mu yaşamak için?

Mesela şu anda buradayım,

Şu an bir şiir,

Şu an bir gece,

Yeterince huzurlu mu uyumak için?

"Ah, senin yüzünden kana batacak Mona Roza, siyah güller ak güller..."

Yeterince anlamlı mı sevmeyen için?

Yeraltından yorumlar yapıyorum.

Hayata dair, aitliğe binaen, birdenbire ortaya çıkan...

Denizin ortasında duruyorum.

Ufuk çizgisi karşımda duruyor.

Ben zaten hep uyuyorum 

Ve zaman hep uyuyor.

"Sen de uyu da turnalar girsin rüyana...

Zaman ne de çabuk geçiyor Mona."