SeleStia...

 1- Herşey Yolunda Merkez Herşeye, herkese ve kendime çok uzağım. Keşke birileri önceden bir şey yazmış olsa da ben devam etsem, çünkü artık benim için sıfırdan başlamak çok zormuş; bunu sıfırdan başladıktan sonra farkettim. Uzağım işte, bu "özlüyorum" demeden özlemi anlatırken kullanılabilecek en etkili kelime bence. Şehir değiştirmek, ev, okul, iş değiştirmek çok büyük travma yaratır, demişti biri. Ne alakası var, değişim her zaman güzeldir diye düşünmüştüm. Şehir değiştirdim, uzun senelerdir içinden çıkamadığım, sevmediğim sevmediğimi düşündüğüm, iyi-kötü-çirkin-çok berbat-korkunç anılarım arasında iyi anılarımın %1'lik dilimi oluşturduğu şehirden kurtuldum. Zil takıp oynarım burdan ayrıldığımda diyordum ama, zil zurna sarhoş olmayı isteyecek kadar ağır gelmeye başladı "yalnız ve uzak" hissi bana... Sevdiğim insanlarla görüşmesem bile istediğim zaman görüşebileceğimi çünkü aynı şehirde olduğumu biliyor olmanın verdiği rahatlıktan uzağım. Sevdiğim insanlardan,...

 Kendimi ezdirdim bildiğim bir sonun korkusuna, Şahit oldum, burun direğinin sızlamasına... Uzaktan bakardım bir dönüm noktasına Belki de hasret kalacaktım bir somun ekmek kokusuna. Her gecenin sabahına yaklaştığı vakit sırf dolunayda İki karış penceremden nefes alamadan, boğazımda bir düğümle selam verirdim ona. Yanlış anlaşıldım, ya da hiç anlaşılmadım. Artık umursamaz, tavırlarım Kentlerin büyük binaları arasında sıkılmış ruhum Bir gün anlatmak istesem, nerden başlayacağımdan korkarım. Cümlelerin yarım kalmasından, uzaklara dalıp unutmaktan, kanmaktan ve kanamaktan... Şu hayatta belki de bıktıran bir nakaratım. Artık bir şey kalmadı anlatacağım... Biliyorum ve biliyorsun ki yaralanacak herkes, Yalnız boşluk kalacak kapanan yerlerde Bir cam olacak çam sanılan her çandan ses. Yaşamamak ödül, yaşamak uzayıp giden bir hasret  Bir gün bir şiir kadar zaman isteyeceğim, Bir virgülden öte gidemeyecek o son nefes... Bir gün yaralanacak herkes. Mesela uzunluğu ideal bir şey, Bir kork...

 Beklemenin tahammülü ölümcül karnaval  Karın bölgesinin altında bir yerlerde, bomm- Her şey normal gibi ama ben beklerken ölememişim. Bir de çok sevmiş hiç sevilmemişim. İçimde patlamış duştaki oyuncak ördekler Sıkıntıdan şişip şişip suyun içinde, bomm- Duvarlardan kan izlerini silememişim. Ben nasıl bir kadınım, hiç sevilmemişim... https://www.youtube.com/watch?v=hGtIztv8qno&ab_channel=SonyMusicT%C3%BCrkiye

 Denk gelmeyen son kahve yudumu ve son nefes sigaramın kırgınlığıyla yazıyorum... Uzun cümleli, uzun süre düşünülmemiş, biraz kırık, özde olmayıp sözde olan bir şiirimsi bu işte. "Heybendeki beni bir dök bir göreyim", diye yalvardığım adamın heybesinde hiç 'ben' yokmuş, Ben var sanırdım, tersi gibi görülse de vücut bulmuş sabırdım, çokça da sınanırdım. "Gözlerinde neden nefret var?" diye sorduğum adamın gözlerinde sadece sevgi yokmuş. Ben çokça görmüştüm, her sevgi dolu bakışa bin defa ölmüştüm, gözlerimden dünyanın tüm su ihtiyacını dökmüştüm. Garip bir koku ile uyandım bir sabah,  Şey gibi... Hani ıslak bir elbiseyi uzun süre valizden çıkaramazsın, ıslaklığın kapalı ortamla sevişmesinden bir koku çıkar ortaya... Hah o kapalı ıslaklık kokusu doldu işte burnuma.  Gözümde yaşla uyuduğum bir gece kapalı olan gözlerim ıslak olunca çürümeye yüz tutmuş gibiydiler. İnsanları ağlatanlar cehennemin en dibine gideydiler...  Orda bir damla suya muhtaç hâlde...  Her ne...

 YASTIK Altını ıslatıp duran problemli çocuklar gibi Üstünü ıslatıp dururdu yatağımdaki yastık her gece. Toplu iğneleri çeken mıknatıs gibi Gözyaşları çekerdi yastık, içine... Kimseye anlatamayıp çok sustuysam, daha çok çekerdi. Alışıktı akışık birikmişliklere... Yolda eğer uyursam boynum ağrımasın diye, Terminalden aldığım minik yastık alışık değilmiş ıslak kirpiklere... Yastık ceza veriyor kendince. Rüya görüyorum.  Üzüntüden ölüyorum. Babamın dizinin dibinde oturuyorum. Babam, ilk sevdam, en büyük kavgam ve yaşatamadıklarımla içimde kalan, diyorum. Sanki kendimce özür diliyorum. Kızım, en büyük hayal kırıklığım, kırılan inancım, diyor. Belli ki affetmiyor. Ama zaman denen şey hiçbir şeyi yerine getirmiyor... Üzüntüden ölüyorum. Pratikte hayır. Yastığa sarılıyorum yine... Yapılacak iş miydi bu, geceyi yol geçe? Selin'S

Benden sonra, tüm fotoğraflarımızı özenle yırtıp, çöpe atmışsın. Oysa ben yemek yediğin çatala, su içtiğin bardağa, yarısına yakın bir kısmını yanmaktan mahrum edip kül tablasına bastığın sigaraya, bitmiş ayakkabı boyana, yatağın sol tarafındaki yastığın yüzüne yüzünü dediğinde dökülen saçına, elinin ıslaklığıyla dokunduğunda lambanın sol üst köşesinde bir leke gibi kalmış parmaklarına bile kıyamadım. Sanki hâlâ burdasın, benimlesin, benlesin, bensin. Benzinle ateşe vermeli buraları. Bensinle ateşe vermeli duyguları. Sevdiğim dönemleri bilirsin şarkılarda. "Unutmamalı. Sevgiyle anmalı. Anılarla gönülleri hoş tutmalı..." Ve yok etmemeli fotoğrafları. Benden sonra hiçbir masalı okumamışsın. Ben de hiçbir masalda son cümle olamadım. Ve o üçer beşer yağan elmalardan biri bile düşmedi kafama, şükür mü etsem şikâyet mi, anlayamadım. Yarım yarımdım, yarından ziyade, yanından zil zurna, yarımdan biraz fazla geçtiğim günler. Yarım yarımdım, sen yoktun tam olamadım. Bir kelebek uçuy...

Hacmi de yoktu pek, bir Selin'in dünya üzerinde... Bir yere sığdıramadınız. Endişeli voltalar atıyordu, bir ileri iki geriye... Bir yere oturtamadınız. İçi şişti, vaatlerle şişti, içine dizilen nefeslerden patladı içi... Bir dikiş tutturamadınız! Kolay ve basit mutlu olurdu, bilirdiniz de, hiç saf sevinç yaşatmamak için hep zora kaçtınız... Siz bayım, söylemiş miydim? Tam bir korkaksınız! Önemi olmayan her şeyi elinizin üstünde tutup, benim elimi boş bıraktınız. Hislerimi başı-boş. Evet kafası-dolu olan da bendim, ancak aynı şey değil. (Yok; değil.) Hep yanlış anladınız. Avuçlarımın içlerini inceliyorum. Kırmızı benekler belirmeye başlamış nefessizlik ile senkronize uyuşan sol kolumun üzerinde... Cehennem ateşi gibi diyorum. Ateşe tutuyormuşum gibi ellerimi... Ateşe atıyormuşum sanki hayallerimi.... Hacmi de yoktu aslında pek, hayallerimin, Dünya üzerinde. Bir yaşatmadınız! Zorla alınmış bir emanet olabilir mi? Şimdi sorarım size, emanet denen şey gönüllü verilmez mi?...