SeleStia...

MADDEDEN ÖTE, MATERYALDEN ZİYADE ‘’ Pour être créatif, il faut aussi savoir résister aux pressions sociales.’’ ( Yaratıcı olmak için, toplumsal baskılara dayanmayı bilmek gerekir .) Bir cenin düşünün; dünyaya geldiğinde yabancılık çekmemesi için tüm element ve molekülleri vücudunda barındıran, en büyük mikro organizma yahut en küçük makro organizma denilen sistemin oluşumu... Dünyaya geldiğinde uyum sağlayabilmesi için gerekli olan her şey bu sistemde mevcut, fakat bir eksiği var: Ruh. Yani nefes. Allah ona kendi nefesinden üfler; özü, ruhu budur insanoğlunun. ‘’Biz, size şah damarınızdan daha yakınız.’’ Şah damarımızdan da yakındır; benliğimiz, aldığımız her nefes ve ruhumuz O’dur çünkü. ‘Vahdet-i vücud’ felsefesinde Allah’a karışmak ile meditasyonla özüne dönmek benim nezdimde aynı eylemlerdir –aynı amaca yönelik yapılmak şartıyla-. Vahdet-i vücud: nefsin yok edilmesi, iradenin artırılması ve düşüncelerin arıtılması ile Allah’a yakınlaşmak için uygulanan, sufist bir yöntemdi...

BİR BAŞKA DEM Geceler boyu uyutmayan bir işkence bu, Aritmik kahırlarla saran sancıların Hayal kahramanlarla noktalanan sonu... Oysa bir süre farkında bile değilsindir. Oysa, Gerçekten özlersin onu. Hafızası güçlüdür aşkın, Akılda tutmak değil yorumlamaktır asıl zekâ işi Görünmeyenin peşinde koşmak emek değildi hâlbuki... Kayıplara karıştı sonra zoraki hisler, Oysa bir süre adresini bile bilmezdin Oysa Gerçekten yitirmiştin onu... Sonrasında her umuda bir başka kişi, Her sızıya bir başka koku... Selin'S

BİR DEM Hatırlayamam öyle her şeyi, Bütün yolculuklarım ve gittiğim yollarda Saydığım yol çizgileri, Ansızın vuran sevdaların İnciten ve es geçen darbeleri, Adı unutulmuş masalların Serseri, kısmen iyi niyetli prensleri Unutulur, geçer gider zihnimden Gömülür sessiz bir törenle bilinçaltıma Yeni yaşamını bekleyen araf-anılar gibi... Söyleyemem her zaman içimden geçenleri, Bir kuş dalgası vardır aklımda Kalemine tapındığım Cemal Bey'den kalma İşte ben var ya, O kuşun çığlık sesi olurum kimi zaman Yaklaşırken bir balığa, Hem duyulur hem de gözden kaybolurum İsmimden bin tane başrol oyuncusu yaratır senarist amca Oynanır güzel başlayıp çıkmaza giren, Apansız sevdalarda... Durulmam ben öyle, bahar yeli gibi Ben estikçe savrulur hayaller ki Hafiftir elim, kırıp dökmem hislerimin değdiği yeri Fırtınalar içimde kopar, Dışardan uzun süreli hissiz rüzgârlar okşar tenleri Ben, beni bilirim. Beni bir ben bilirim. Bir de, şu hayatta en...

ÇELİŞİK HİSLER ÜZERİNE   Hatırlamadığım çok şey var, hiçbir zaman 'fil hafızası var bu kızda' denilecek biri olmadım... Hatırladıklarım da canımı acıtmaktan başka bir işe yaramıyor. Anılar. Mutlu anlar, üzücü anlar. Mutlulukların içindeki üzgünlükler ya da dramların içinde kahkaha krizlerine sokabilecek komediler...Hep söylemişimdir, 'hayat' ayrı, 'çelişki' ayrı kavramlar değil. Hayat çelişkili demek de yanlış, hayatın kendisi çelişkidir. Her anımız birbiriyle çelişir, Tüm denge değerlerimi yitirmeme az kaldı.    Banka memuru bir babanın kızı olmak şahane ve iğrenç bir durum. Çok yer gezmek, sürekli yeni şehirleri 'tanımak', insanların hem değişip hem aynı kalması çok güzel. Ortam adaptasyonu sıfır olan, kendini eve kapatan ve sinir hastalığı potansiyeli kronik olarak yüksek; sinirlenme çıtası gittikçe düşen ve ondaki kötüye giden değişimi (20 li yaşlardan sonra) bir film şeridi gibi izleyebileceğin bir anneyle büyümek çok korkunç... Babamla dağlık ...

babam... çocukluğumun kahramanı, bugünümün uğuru, geleceğin garantisi. geleceğimin değil, geleceğin garantisi. çünkü onunla gelir gelecek, çünkü onunla döner gezegenler birbiri etrafında, ancak ve ancak... herkes sever babasını, her baba bir kahramandır çocuğunun gözünde. benim ‘baba’ kavramım, babalık değil, ‘babam’ üzerine... karakter idolüm, sabrı, kararlılığı, yaşamayı bilmesi, eğlenceleri dik duruşu, net bakışı, insanlığa saygısı ve tartışmasız doğru sözleri.... en çok yaralandığım an, babamı ağlarken gördüğüm an değildi, -evet, ağladığını da gördüm, gece saat üçte, herkes uyurken, babam ve oğlum filmini izleye izleye ağlıyordu, o ana kadar aklıma hiç gelmedi onun da babasını özlüyor olabileceği- hayatta beni en üzgün görebileceğiniz an, tavla oynarken babamın ellerine gözümün takılmasıyla birlikte, açık-koyu kahverengi yaşlılık lekelerini görmemdi. bir dakika daha dursam yanında ağlayacaktım, o an ne bahane buldum hatırlamıyorum ama birden uzaklaştım masadan. üzülmesin diye bi...

Daha önceden dinlemediğim, Derin, tiz, İstanbul kokulu kadın sesleri var şimdi kulaklarımda... Daha önce varlığını bilip sevmediğim ne varsa Dolanıyor şimdi anılarımda... kanımda. Can tuzumdun, kanadıkça bastığım Canımın nadide yaralarına Camdan bir kalp olduğunu görmeden vurdun Canım kalmadı, sustum ölüm pahasına... Beklemekti sevgi, dediler Bekledim hiç bilmediğin bir boşlukta Boşluktan içime çığlar düşürdün Ben yandım alev alev, karların inadına... Aşk, bir kez yaşanırdı sana göre Azrail bir kez can alır, annesi bir tane olurdu insanın Aynalar seni izlerdi benim yerime, ben kıyılarındayken Aklına bile gelmediğim özlem sınırlarının... Selin'S

Sende fark ettim Önceden yaşamadığımı, yaşadıysam dahi bir yarımın bende olmadığını, Edebiyatın sadece kahır ve gözyaşından beslenmediğini Mutluyken daha güzel yazılar yazıldığını Ve daha önce mutluluk kavramına ne denli uzak kaldığımı. Senle anladım Yaşamın pastel tonlardan ibaret olmadığını Çılgın ve parlak renklerin varlığını, Aşkın hala var olan saflığını Hala aşkın var olduğu bir yumruk büyüklüğündeki parçaya yerleşmenin anlamını... Sende keşfettim Sözlerin değerini ve değersizliğini Senin söyledin her kelime değerliyken –ismim bile- Sana yazdığım her kelime yetersiz kalıyordu –şiirlerim de- Senle öğrendim ki Çelişkiler de güzeldir, aşk varsa içinde, Sinirlenmek anlamsız sevdiğine, özlem varsa kalbinde Konuşmadan anlaşabiliyorsun, ya da ayı anda aynı kelime çıkabiliyor dilinden Bir çelişki var bu işin içinde. Aşk bir kez vururmuş insanın kaderinde Diğerleri anlamsızmış, boş anlarda anlam yüklesen bile.. Senle yaşadım , senle yaşayacağım İyi-kötü var olan tüm duyguları. Sen...