İyiliğimde

     Yıkanmış gri beton merdiven kokusunu içime çekerek, soyulmuş duvarlarını izlediğim apartmanı kat be kat aşıp, anlamaya çalışıyorum. Yıpranmışlığı kadar yıkanmış, sorduğu kadar soyulmuş boyaları. Yüzümün akmış rimelleri ve ağladıkça artan gözyaşı kokusuyla; ben bir apartman mıyım? Her katımda farklı hayatlar, derinlerimde huzursuz fareler ve kaçık solucanlar ile ben de böyle sıkıcı mıyım? Yeni yıkanmış bir merdiven kokusu kadar yanıltıcı hayatım.
    İyiyim. Hiç içmemiş olana, rakı kokusu kadar iyi. Kalbimi şöyle bir söküp, helallik aldıktan sonra bitirecek kadar iyi... Üzerimden bir motor geçmiş de "Bu da mı gol değil?" demiş olacak kadar iyi... Hâlâ sevgisizce yaşarcasına öylece... Sarı bir şiirde sadece "öylesine" kelimesine aşık olacak kadar iyiyim ve olmak istemeyecek kadar. Henüz hayata geçememiş planlar kadar, yanlış alınmış kararlar, yanlış anılmış şairler gibi, bundan sonraki yaşanacak yıllarda yanıp, hiç sönmeyecekmişçesine iyiyim. Teşekkürler Dünya!
    Yağmurda çökmüş yollarda açılan ve yeniden yamalanan yolları gidiyorum. Yolda olmak, en sevdiğim. Biraz mavilik var sonunda, az bir parça yeşillik. Ben de mi böyleyim? Yaralanan yerlerinden yamalı, çökmüşlüğünü bir şekilde örtmüş, her şeyden biraz biraz... Su yatağına yapılmış dayanıksız bir yol, suları sürekli içine akan bir çeşme, susuzluktan etkilenmeyen uykusuzluğunda öylece... Altı boş bir zemin kadar sağlam hayatım.
    Ama iyiyim. Aklını önce kaçırıp sonra yakalamış gibi... Durakta durmamış son otobüsün ardından bakan bir kadın kadar iyiyim. Atardamarım kesilmiş de, yeniden bağlanmış sanki. Şimdiden sonra adını bir daha duymayıp, hayata devam edebilecek kadar iyiyim. Yeniden sevebilirim hem de. Aynı konuyu yüz bir kere, bin bir kere farklı kişilerden dinlemiş kadar dinç kulaklarım; her yerde kokun varmış gibi burnum da mutlu, hele hele gözlerim her yerde seni aramıyorlarmış gibi ışıl ışıl... Ellerim mi? Asla dokunamayacak kadar mutlu. Dönmek yerine, lütfen yan Dünya!
Işıkları hiç yanmayan lunapark gibiyim
Penceresiz bir ev
Nefes alınamayan bir şehir gibi...
Üşüyor ve bekliyor gibiyim. Anlam bekliyor gibi. Aç ve aşk kelimeleri söylenirken birbirine benziyor diye düşünüyorum. Sonra diyorum ki aşk da hep beslenmesi gereken bir şey. Aslında aşk da aç. Ağaç ve aşk kelimeleri benzer geliyor, bir şarkıda yerine koyuyorum hatta, uyuyor. İkisi de kök salıyorlar. İkisi de oksijen kaynağı oluyorlar durdukları yerde. Soğuyor gibi kalbim ve bedenim. Sadece gibiyim ben şu sıralar. İyi gibi, mutlu gibi, yaşıyor gibi. Gri gibi ama değil gibi. Görünürde yaşıyor gibi olmaktan daha güçlü ne olabilir ki? Aşk ağaç, aç. Köklerine üzülüyorum. Su verir gibi yapsan da yeşermeyecek yaprakları, çünkü ağaçlar hisseder büyüyebilecekleri toprakları...
Zihnimin bulanık arşivlerinden bir kaç boğuk hakaret doluyor kulaklarıma. Hislerim aç. Açlığın kendisi gibiyim. Yeninin doğusuna gebe bir gece hayal ediyorum. Öylesine istemiyor ki doğmayı "yeni"… Gece çocuğunu düşürüyor bulutların arkasına ve ben yine eskiye "yeni"liyorum. Umudum kursağımda kalmış bir leblebi sadece. Aşkın açlığını umut leblebisiyle kandırıyorum. Ve sanırım şu sıralar "kaldıramam" dediğim her şeyi kaldırıyorum, bir şekilde. Sevme özgürlüğüm yok. Tam oluşmamış ince ve eski bir olgu gibiyim.
Kahve kokuyor. Koyu, özlem gibi kokuyor. Özgür gibi kokuyor kahve. Sanki ben içiyor, ben özlüyor, ben kanat çırpıyor gibiyim -özgürlüğume. İyi ki kanatlarım var, yoksa ayaklarımla cesur adımlar atacak yuvarlak meşin pek yok bende.
Artan kumaşlar gibiyim.
Bir anneye ve kızına dikilmiş bir elbiseden
Bir çiçekli pazen.
Düşünüyorum da bazen
Zaten başka bir şey olamazdım
Tonları gitgide solan işlevsiz bir bezden.

Eyvallah Dünya.

Selin'S