Dilencinin Duası

Yağmurda ağlamak için beklemediğim bir günde sırf yağmurda ağlamış olmak için ağlamıyorken üstelik, yanaklarımda dolanan soğuk yağmur taneleri ile içimin ateşiyle yanaklarımı yakan gözyaşı damlalarının yoğunluk farkını bir tek ben fark ediyorum.  Mutluluğa dokunmak için ölmem lazımdı. Bunu bir tek ben biliyorum. "Sevgi dolu geçsin günün!" deseydin be dilenci kadın. Farklı bir dua etsen belki tutardı. Cebimdeki son parayla aldığım simidin yarısını sana verdiğimde, sen de ağzına daha bir lokma koymamıştın. Neden farklı bir dua ile açmadın ki o ağzını? Sen ol bugün de ölme isteğimin sorumlusu. Sen öl bir gün de mutsuzluk içinde. Sen öl bir gün benim yerime mutsuz. Sen ol benim ölümümü gören tek insan. Yürümeyi öğrenmeden düştüğüm için, erken karardı düşlerim. Çakılı kaldım buraya ama buralara ait değilim. Ben, sana da ait değilim sevdiğim. Sadece sevilmeyi tatmadan daha, sevebilmeyi öğrendim. Kendimden bir tane ben -eksiksiz- eksildim. Her şey yarım. Ben yarım. Ve bir tek kelime ile kendimi anlatabilirim. "Susuyorum."
Her şey tuhaf. Ben tuhaflık içindeyim. Ve bir tek kelime ile tuhaflığı anlayabilirsin. "Bitiyorum."
Her şey uzak. Ben ölüme yakınım her şeye inat. Ve tek bir kelime ile uzaklığı hissedebilirim. "Düşüyorum."
Yok oluş gibi,
Kararmadan soluş gibi,
Hissiz bir duyuş gibi
Hâlâ seni seviyorum...

Affet. Başlangıcı soluyorum.
Başlangıcı, " *_son'uyorum_* ..."

Selestia