Şiir İki Kişiliktir

Seslerin rengi vardır
Ve sesin sarıdır kulaklarımda...
Öylesi dinlendirici, her dinlediğimde.
Ben öyle öğrendim, seni sevdiğimde
Sevginin vazgeçmekle bir olduğunu
İnsanın en çok da sevdiği manzarada hapsolduğunu...

Bakışların sesi vardir
Düşlerdir en suskun haykırışlarda
İki ufak noktada bir dünya...
Baktıkça alevlenen bir turuncu şafakta.
Gözyaşlarım sevgine bir yağmur dünyamda
Seller basar içimi
yüzüne umutsuzluklar dolduğunda...

Ve ben bir şiir değildim
Ve bir artı bir, anca bir şiir ederdi sevdiğim.
Sıradaki gözyaşları, benden sana gelsin.
Sana fora bu gri-kırmızı yelkenim.
Yelkovanım sen,
Seni dokuz geçiyor akrebim...

Zamansız geldik belki bu dünyaya
Fi tarihinden kalmış bir hasret cebimdeki
Ve Hiç bir şarap bu kadar güzel yıllanmadı
Aşkın kadar kalbimde.
Göçler başlardi her gülüşünde
Karanlıklardan aydinlik geleceğe..
Ve ben daha sıkı sarılırım hayaline
Soğuk gecelerin sobası oldu hep ellerimi uzattığım
Gri zamanlarda ki sıcaklığın..
Uzun bekleyislerin ödülleri oldu saçında buklelerin..
Dinleyeni  kalmamış şarkılar gibisin..
Kiymetini bilen çok kalmamış belki..
Seni sarıyorum her yanıma baştan dinledikçe
Ezberim oluyorsun her gece...

Yağmurda kalmaktan daha kötüdür
Gözlerindeki bulutlardan yağmurlar akıtmak
Seni sevmek bir ömürdür
Ve olmasan da bir gün yanımda
Hatıran bir ömre bedel...
Faili belli olmadan atılan bir kördüğümdür
Aşkın sevdiğim,
Tam bir gençliğe eş değer...

Selin'S & M.∆.P