Mavilerde Kal...

Her sabah bana gülümseyen ve gülümseyecek olan güneşin batışını izledim, kıyamet koptu sonra... Bir kıyamet, bin feryat ruhumda... Ne ay yetti ondan sonra, ne de güvenebildim yıldızlara. Hep aynı kıyafeti giyiyormuşsun gibi, dolabına doldurduğun mavileri özledim. Tezgaha damlattığım iki damla şarap ağlattı beni mesela... Siyahla beyazın yan yana gelişi bir çeşit totem oldu hayatıma. Herkeste seni arayıp, herkesi gönderdim kendi yoluna; kimsenin sen olamayacağını anladığım zaman ise, çekildim kabuğuma. Kabuğum pas tutmuştu çoktan, harflerle açtım kapıları, kelimeleri arkadaş edindim son zamanlarda... Bitmemesi gereken şeyler vardı şu hayatta, kahve gibi, aşkın gibi, sen gibi... Alıştım kaybetmeye ama mavileri özlüyorum hala...

Selin'S