Herkesten vazgeçilebilirdi hayatta, herkes bir kayıp olarak feda edilip, 'yaşanmıştır' damgasıyla geçebilirdi kayıtlara... Giderek törpülenmesi ve yumuşaması gerekirken, sivriliyordu sanki karakterim. Her gün daha acımasız, her gün daha cüretkar, her gün biraz daha...Bilmiyordum hata yaptığımı bu defa. Bilsem yapar mıydım, bilmiyordum bunun cevabını da... Kabullenemiyordum. Anlam veremiyordum. Zaman 'bana bırak' dediğinde güvenmiştim oysa. Giderek acıttı canımı zaman, her saat başı bir doz daha... Merhem olması gerekirken tuz oldu, tuzla buz olmuş bir kalbin üstüne zamanın çıkıp tepinmesi değil, sadece 'özlenilen' iyi geliyordu.
Hiç bir beklentim yoktu, söylemiştim. Düşüncesizlik de beklemiyordum lakin. Severdim incelikleri, bildiğin gibi. Belki biraz daha fazla. Düşüncesiz davranışlar iterdi beni. Evet, elmanın beni sevmesi de şart değildi. Ben günde üç defa elmayı düşünüp, elma ağacının yapraklarının hışırtısıyla da mutlu edebiliyordum kendimi... Hatta o elma beni hiç sevmemiş olsaydı, ben elma ağacının dallarına, sonumu bile bile asmazdım kalbimi...
Kendimle hesaplaşmam, ayrılığın 22. saatinde başladı. 6 ay 27 gün ve 5 saat sonra bitti. Eh, anca! Kendimle hesabım bittikten sonra keşkelerin hesabını vermeye başladım. Vicdanen uçurumun kıyısındayım. Bir yeniden dirilen kelebek halleriyle yazıyor, nefes almaya çalışıp yeniden yazıyor ve seni düşünüp tekrar yazıyorum hayatı... Keşke daha çok sarılsaydım...
Aylar sonra karşımda belirdiğinde; bir insanın bir saniye içinde, ne kadar çok konu üzerine düşünebildiğini ve aynı anda ne kadar çok duyguyu aynı anda yaşayabildiğini fark ettim. Tüm duygu ve düşünceler bittikten sonra ise, içime tortusu çöken his 'acı'ydı. Acımayla karışık, keşkelere bulanıp, pişmanlıkla süslenmiş bir acı... Babasız büyüyecek bir bebeğin, anne karnındaki ağırlığı gibi bir acı... ''Ne güzel kandırıyorum kendimi bee!'' derken, içimdeki, kandırdığını ve kandırmaya devam edebilecek kadar akıllı olduğunu düşünen salakla tanışmanın acısı...İçimden çıkarıp atmaya çalışmadım mı sanıyorsun seni? Yanlış... Çok uğraştım. Uğraştıkça daha derinlere battın. Ve her bir çabamda daha da çok acıttın. Ne düşünüyorsun, nasıl hissediyorsun bilmek isterdim. ''Seviyorum'' derken sadece söylüyor muydun, diyemem sana ama, öyle aşkla bakarken nasıl koparıp attın?
Aylar sonra yeniden seni karşımda gördüğümde, şunlar geçti içimden, anıların haricinde: geceleri dişlerimi fırçaladıktan hemen sonra ve uykuya dalmadan yarım saat önce, ağlama ritüellerim. Gururdan yapılmış yaşlar... 'Onların yerinde biz olsaydık...' deyip gıptayla izlediğim gündüz-vakti-aşkları... Kapına gelip de sadece susup sarılmak isteğiyle boğuştuğum zamanların beni nefessiz bırakışları.... ''Tamam, artık hayata döneceğim'' deyip uyumaya çalıştığım günlerde, gecenin bitiminde, doğacak olan güneşin seni geri getirmeyeceğini bildiği olup, gün doğsun istemediğim ve sabaha kadar oturup kitap okuduğum da oldu. 'Neden bu kadar kafaya takıyorum' diye kendime sinir olup, o kitaptan hiçbir şey anlamadığım da... Özür dilerim, sana hep aynı hisleri okuttum, farklı cümlelerde... Defalarca...
Doğrusunu söylemek gerekirse döneceğine dair inancım kalmadı benim. ama yalanlarla avunmak var işte...Olmayan bir ihtimale aşığım hâlâ... Bir ihtimaline aşığım, hâlâ...
Selin'S
Yorumlar
Yorum Gönder