ŞEHR-İ SİYANÜR

Bir giriş cümlesi bulmalıydım, başlamak için yazıma...

Bir de yokuş! Tırmanmak için hayatıma... Tırmanabilmek yeniden; zirvesinden düştüğüm hayatın yıkılmış merdivenlerini çıkamayacağımı anladığım anda, yeniden ulaşmayı istemek, hislerin karlı doruklarına...

Hisler! Dağ gibi yığılmış, kan gibi akmış ve kar gibi sulanıp damlamış gözlerimden...Hisler, gün olur sarmalar, gün olur sarılıp gibi yaparak boğarmış. Anti-lirik sanatçı anlamazmış hislerden, 'sevdiğim' dediğini, yerden yere çalarmış...Ve hisler, bazen başladığı yerden biter, tam 'bitti' dediğiniz anda yeniden başlarmış...

Şehirle bir sorunum var.

Bir şehir düşünün, evden çıkıp işe hızlı yürürseniz on dakika on sekiz saniye geçtiğini, yavaş yürüdüğünüzde on altı dakika otuz üç saniyede ulaştığınızı biliyorsunuz. Kaldırım taşları nerelerde bozuluyor, sivri topuklu ayakkabılarla dışarı çıktığınız zaman nerelerde düşme ihtimaliniz var; hangi yolda sabah koşusuna çıkarsanız köpekler kovalar, yağmur yağdığında su nerelere birikir nerelerden akar...hepsi ezberinizde.  Şehir, kör olsanız bile zorluk çekmeden yaşayabileceğiniz bir şehir. Daha doğrusu, tam kör olmalık bir şehir! Pardon, kaldırıma taşları siz mi döşemiştiniz? Ben de döşemedim... Öyleyse kim...?

Yeniden yürüyelim, benimle gelin...

Yollar... Ezbere bildiğiniz, ezberi bozulmuş adımlarla ısrarla üstünden geçtiğiniz, bastığınız yerlerdeki çiçekleri yok ettiğiniz yollar... Üstünde anıların, tutkuların, adımların, umutların, var oluşların tozu kalmış sanki, ne bir yağmur yıkar bu yolları, ne de bu yollar hayata çıkar.

Şehrin her yerindeki kablosuz internet bağlantıları, telefonumu algılayıp selam veriyorlar Her yerde bildiğim simalar, gözlerini üstüme dikiyor, neden hala nefes aldığımı sorgulayan bakışlar atıyorlar, üstüme üstüme... Ben selamlaşmayı sevmem herkesle, aldırış etmiyorum onlar da yanımdan geçip gidiyorlar...

Şehrin delilerini tanıyorum. Hepsinin başından geçenleri, birinci ağızdan dinledim, ama, yazsam roman olmaz, üzülsem bir bok olmaz, 'öp dese öpemem, olmaz...' Onlar da beni tanıyor işin en garibi; hani, insan şöyle düşünüyor ''Nasılsa bu deli, anlatsam da unutur, kafasında o kadar geleni gideni var, nereden hatırlayacak beni?'' Değilmiş efendim, öyle değilmiş o iş. Deli dediğiniz insan sizden daha zeki, aşık dediğiniz insan hissizin teki, ömür dediğiniz şey bir kibrit çöpü ve aşk resmen bir 'hafta içi'ymiş...Aklınıza yanın şimdi.

Bir şehir düşünün en femineninden. Bıktırıyor bazen, kurtulmak istiyorsunuz şehrin kadın karakterli ikliminden. Uyandığınızda güneşli olan havanın bir saat sonra kızılca kıyameti koparacağını hissedebilecek kadar telepati kurduğunuz bu şehirden, kaçmak istiyorsunuz. Yollar aynı mı kalacak sanıyorsunuz? İlk kimle yürüdüyseniz o anda kalandır, yollar. Yollar bazen bunalımın kendisidir, bazense farksızdır kaçıp gitmekten. Şehir...Zehirlenirsiniz aldığınız her nefesten ama geri duramazsınız o havayı içinize çekmekten...

Şehir.

Aldığını vermez ama, verdiği gibi alıverir. Alışır, bağlanır ve seversiniz. Ve o, hemen dibinizdedir, buna rağmen sanki yer yarılır da o, içine giriverir...Özlem denen his, bir boğucu şehirde asla mümkün olmayan bir karşılaşma ihtimali gibidir.

Tek beni mi boğuyor bu şehir?

Tek benim mi içime doluyor bu zehir?

Bin parçaya bölünen bir bardak nasıl bir araya gelebilir...?

Ben bilemem ve ben gelemem ama

Bu şehrin öğrettiği aşkla akıttım zehri kalemimden,

Aşkı bulup kaybeden her kalp, bir lanetli düğüm gibidir...

Selin'S