''Bir varlar yok olmuş'' diye mi başlardı masallar? Rapunzel'in saçlarına da sinmiş miydi kokun? Sahi, bir masal gibi yalan mıydı sevgin, yoksa sen de özlüyor musun? Söylesene, şimdi... tam da şu anda... Ne düşünüyorsun?
Karyolanın altına saklanan bir çocuk olmadım ben... Kötü-gölgesiz-gece-korkularının üstüne üstüne giderdim. /Ben seni severken üstüne titrerdim... Ben sana her bakışımda titrerdim./ Bir bilyenin üstüne yapışıp, minicikken toprağın altına girmekten korkardım ben. Kimsenin tahmin bile edemeyeceği şeyleri düşünüp korkular yaratırdım kendime. Gitmenden korkardım. Ve gideceğini kimse tahmin edemezdi...
Renk olarak bir kadeh şarabın yanına yakışmayan iki elmaydık ikimiz... Burukluk eşliğinde birbirine benzeyen ortak tatlarımız sonradan oluşmuştu. Ben kadının sesinden şiirleri dinliyordum, senden önce; sen kimsenin söylemeye kıyamayıp beste olarak bıraktığı enstrümanların esiri olmuştun... İkimiz de cinsiyeti ve dili olmayan notaların kurbanı olduk sonra... Ve ikimiz de boğuluverdik bir kadeh şarabın son yudumunda... Ah, yine senli-sensiz-%14.5 lik satırlar yazıyorum, olmayan sana. Ve yaşıyorum sana inat, bu şehirde sensiz, hala... Bu şehirler senli mi hala?
Biliyorsun, mecburdum delirmeye... Çünkü sokaklar ant içmişti, tanrılar yok diye, beni kul edinmeye... Kalemime zeval gelmesin, kalemimeydi tüm hakaretler. ''Sokak kalemi!'' dediler. ''Herkese yazdı!'' dediler. Acılarına kürtaj yaptırmış sözde... Bilemediler ki ben acının kendisini sevip bir anıda yaşlanmayı tercih ettim...Yormuyordu sesin beni sevgilim, ben senden ''artık seni sevmiyorum'' tınısını duyduğumda tükendim. Biliyorsun, delirmeye mecburdum...
Ben aşka inanırdım, bekle. Ben bekleyişlere inanırdım. Ve inanmayacağını bile bile insanlığın, ben iyiliklere adanırdım. Bir de, iyi kalemlere tapınırdım. Belki bir şarkı olsam sana atfedilir, ya da bir masal olmuş olsam, seni anlatırdım. Kalemine tapındıklarımdan biri demiş ki ''İyilikler hatırlanmaz, çünkü görünmez melekler...'' Bekliyorum hala, öyle öğrettiler... Dediler ki bana: seven insan bekler...
Haftamın tek boş günündeydi, seninle konuşabilme ritüellerim. Farkettim ki sen gideli çok olmuş, kendi kendimeymiş o aşk dolu sohbetlerim...
Delirmeye mecburduk sevgilim.
Selin'S
Yorumlar
Yorum Gönder