Kaçak

‘İnsanlar bana göre değil’ dedi kaçak.
Kaçtı tabiat ananın kollarına.
‘Tabiat bana göre değil’, dedi
Çok uzun sürmüştü yalnızlığı
Babasının omzunda ağlamak istedi
Gitti, sarıldı, tutamadı gözyaşlarını.
‘Babam, annem, bir aile hemen bunalttı’, dedi
Gitmek istedi kaçak
Ve gitti, ardına bile bakmadan koşarak.
Bir başkası anlam veremezdi belki
Ben anladım derdini.
‘Gel’ dedim, ‘dinlen biraz’.
Hayatta bir amacı yokmuş
Öyle söyledi.
Bomboş gözleriyle inceledi
-Türk kahvesini çok severmiş-
Tepsinin desenini.
Tepesi attı birdenbire
Ansızın çığlık attı.
Ürpertti beni bu beklenmedik tepki.
Kendinden bezmişti kaçak
Ama dünya üzerinde hiçbir yer yoktu
Kendisinden kaçacak
Sevmezdi vedalaşmayı
Ve vedasızca terk etti dünyayı.
Söz vermişti bana
Gelip anlatacaktı,
Ben bekledim, ayrı deliyim
O gelmedi, yine de bekledim
Ne bileyim…
Sırları vardı dilden dile dolanan
Kimsenin bilmediği, benim bildiğim
Şeffaf sırları vardı.
Nostalji dinlerdi kaçak
Notalardan kaçamazdı bir tek
Notalardı limanı.
Sevdi bir gün,
-Hayır kendini değil, bir başkasını-
Kendini sevecek kadar kısa yaşamadı zaten
Doldurdu minicik bir defterin
Tüm yapraklarını.
Özledi kaçak.
Bir süre sonra benimsedi de epeyce
Bu özlem olayını,
Özledi içten içe
Gözlemedi kimsenin yollarını,
Sevdi beklentiler içinde
En uç beklentisizlikle.
Ardında bıraktığı her şey bende kalsın istedi
Gitmeden önce.

Değiştim,
Kendimi de sevmiyorum onu sevdiğim gibi delice.
Kaçacak delik arıyorum bugünlerde.
-Sonum belli.-
Kaçamayacağımı biliyorum
Sıkıldığım ailem değildi,
Ne de insanlar.
Gücenik baharlar yaşadım
İsimlerinden nefret ede ede.
Uyaklar biriktirdim sana bir de
Hepini toplasan bir şiir etmez.
Ama sen yine de…
Sevmesen bile
Biraz olsun anla beni be…

-Selin’S-