HİÇBİRi

Mesela ben,
Kalp kırılmasının sesini duyardım hep
Bir kalp kırılırdı, bir yağmur başlardı inceden
Gülüşleri mavilerde bulurdum
Daha güzel bir ses duyar gibi olurdum
Yosun sesinden.
Yok’ un sesinden…
Var olduğun zaman sen.

Demek ben,

Yaşıyormuşum madem

Hadi bırakalım nefes almayı.

Oysa ben,
Özlerdim, mücadele verirdim hep.
Ne mücadele sonuç verirdi, ne de özleyebilirdi özlenen.
Korkuyorum senden.
Hiç kimselerin görmediği bitap kar çiçeklerinin
Bahçemde açmasından doğan bir korku gibi bu;
Nadide, kıymetli ve de fani bir şeye
Koşulsuzca bağlanıp, korkuyorum sevmekten…

Halbuki güvercindin sen.
Çabuk incindin sen.
Benim savaşlarım vardı seninle paylaştığım,
Benim savaşlarım vardı, kurşunları kederden…
Benim mucizelerim vardı tel duvar arkasında
Kusursuzluğun gelecekle anlaşmasıyla birlikte
Tatlıya bağlanabilen…
Bundandır belki
Savaşların ortasında bekleyip
Yıkımları hayal etmem.

Galiba sen,
Bir temiz kağıt, bir tane mürekkepli kalem
Ve kimselerin ayak sesiyle paylaşmadığım gecem
kadar mutluluk verebilen…
Sen,
Sen -dolunay mı yoksa bakışların-
Hem hayran bırakıp, hem viran eden.

Demek ben,
Yaşıyormuşum madem
Hadi bırakalım nefes almayı.
Sen demek,
Anlamlarında hiçliği bulmakmış
Ki küçümseme n’olur,
Yüzlerce dönemeçten sana anlam topladım.
Ben de olmayanı anlatan kelime zannederdim ama
Hiçlik en az aşk kadar derin kavrammış.
Aşkın derinlerinde kaybolup,
Hiçliğe karıştığımda anladım.


Demek ben,
Yaşıyormuşum madem
Hadi bırakalım nefes almayı
Hayat isteyen insanlara.
Ki yarını düşünenler yaşasın
Bizim yerimize de.
Ağlamasın anneler, yitirip çocuklarını.
Hem,
Mesela ben
Ölümsüzlüğü adımladım, adi adım
Bir hayat bırakırım,
Ardımda kalır adım.
Yanında senin adın'sız.
Ya da yaşarım senin acın'sız,
Günlerin üstünden atlamam oysa ben
Yılların saçlarını okşarım.

Misal bu şiir
Benim aklımdan okunmayacak
Hiçbir akıl ve ses tonunda
Sana bakan hiçbir gözün
Benim gözlerimden göremeyeceği gibi mesela.
Hadi, bırakalım nefes almayı.

Selin'S