MAŞUK GİRDAP

Mağdur edilmiş bir aşkın öfkesi geziniyordu damarlarımda: kıskançlık. Sanki kölesi habersizce kaçan bir sahip gibiydim ya da Tanrısı kendiyle dalga geçen bir rahip! Elimi kolumu bağladı kandırılmak, uzun zamandan beri düzenli ve kararlı olarak yaptığım tek şey, ani ağlama krizlerine koşulsuz şartsız teslim olmak. Oysa aşka tam bir teslimiyeti yeğlerdim ben, aldatılmak değildi tercihim. Ayrılığın tasvirini, ayrılığa dair tek bir kelime kullanmadan yapabilecek haldeyim. O kadar 'his kazası' geçirdim. Hala da tedbirli değilim aşka, bunun nasıl bir önlemi olabilir ki, tehlikeyi göremedikten sonra, işin en başında... Belki saatlerce sohbet ederek, yıllarca arkadaş kalarak, her gün ona daha çok bağlanarak kapılırsın ona, belki ilk gördüğünde yıldırım çarpmışa dönersin, o derin bakışlar karşısında titrer ellerin, çıkmaz sesin... Ne zaman nerde geleceği belli olmaz ama, durgun denizde canı sıkılmış tekneyi bulan bir girdaptır O. Dümeni ne yöne çevirirsen çevir, kaçamazsın. Aslında merak etmiyor da değilsindir girdaba kapıldıktan sonrasını; binde bir şansın vardır, belki de deniz seni suyun yüzeyine geri bırakır ve kaldığın yerden sürdürürsün hayatını. Saklanmak yerine kollarını açar, rüzgara ve gökyüzüne başını kaldırır, beklersin. Midende bir kasılma yokmuş gibi, o adrenalin etkisiyle kalbin delicesine çarpmıyormuş gibi, ölmekten korkun yokmuş gibi... Ama girdap anlar seni. Bilir ki bu tekne onun çekim alanında, kaçışı kurtuluşu yok. Acıma beklesen de nafile, zalimdir. Ne yaparsa yapsın ona aitsindir tüm benliğinle ve o seni kendine hapseder bütün bencilliğiyle. 'Sonrası iyilik güzellik'' derler ya hep; bunun ''sonrası boşluk karanlık'' olsun. Binde bir ihtimalin olduğunu bile bile gözünü bile kırpmadan ona karıştıktan sonra; parçalara, zerrelere ayrılmış ve senden geri kalan ne varsa bir araya gelemeyecek kadar dağılmış halde çıkarsın su yüzüne bir zaman sonra. Girdapsa, farklı yerlerde yeni yıkımlara devam eder. Bu parçalanmış hlinde bile tekrar acır her zerren. Saçma bir biçimde düşüncen şudur: 'Keşke parçaladığı son tekne ben olsaydım, keşke gözünde farklı bir yerim olsaydı!'. Sızlanırsın, kanarsın; duyan gören olmaz seni. Oysa onun rüzgarı bile değişmiştir. Sen hala aynı öze sahipsindir. Aynı seversin, fazla kanarsın, fazla ince kesilirsin, kesildiğin yerlerinden dersini alamazsın. Bir tekne aşk denizine hükmediyor görünürde. Tüm emir, komuta yetkisi onun dümeninde. Deniz durgun... Beklenmedik bir fırtına çıkıyor ve değişiyor herşey birdenbire Bir girdap oluşunca, o çarşaf gibi denizde. Hiçbirinin akıbetini öğrenemedik, sorayım sizlere. Aşk mı kazanıyor (deniz mi?) Yoksa aşık mı (tekne mi?) Ya da maşuk mu (girdap mı?) Bence kazananı olmayan bir mukadderat hepsi sadece. Ama hiçbir zaman telef olan maşuklar olmazmış, telef olan aşıklarmış*, gerisi boş hikaye...

Selin'S