Tahammüle Ünlem

Bir kaç gidişti hayatımın özeti; düz bakan, gelişine yaşayan biri bunu böyle anlatabilirdi. İşin özü büyük mücadelelerdi. Aşka dair... Hani en çok istediğiyle sınanırmış ya insan, ben de bu hissi doya doya yaşamak istediğim için sanırım, sevgi bana yasak, aşk bana haram... Yokluğun mu? Sorma gitsin, zehir zemberek bir tat, nefeslerim diziliyor içime, hayat sensiz geçmiyor boğazımdan. Sen olmasan başkası olacak yalan söyleyecek değilim, ama sen ol, istediğim sensin, demiştim; başkasını kaldırmıyor ruhum, başka sese tahammülü yok kulaklarımın ve senin rengini arıyorum hep gözlerde, bazen gölgeli, bazense hare hare...

Bir cam fanus bıraktın bana, hayallerim gibi kırıktı. Sen yoktun, balık yoktu, mevsim yoktu. Senin olan-bitenden haberin yoktu. Bir de... Bir de sensiz en parlak yaz günü bile puslu, en sıcak deniz bile soğuktu... Denizden doldurdum fanusu, kırıklardan aktı tamamı, kısa süre içinde. Anıları koymak istedim, almadı. İçime ağlamaktansa ona ağladım ben de. Gözyaşlarımla doldurdum. Bilmediğim şehirlerde serseri magandalar aradım, kurşunlarına ateş edebilecek miyim bilmeden. Seni sevmek böyleydi işte, nafile bir çaba, hiç sevilmeden...

Sonra bir gün, yüz uçtu, söz uçtu, yazılar kaldı.
Yaralarım iz oldu, izler yok oldu.
Sonra bir gün baktım ki sana hala aşığım,
Fark ettim aynı anda, hayat aslında buydu...

Masal tadında,bir var bir yok insanların, hayal kurup seni hayallerine dahil edip ardından o hayalleri lastikli sapanlarına hedef yapması. Ardından bir kırılma sesi. Sonrası bitmeyecekmiş gibi gözyaşı...
Eh be, canı sağ olası,
Sorarlar adama sevmeden nasıl hayal kurdun diye?
Madem hayal kurdun, neden aynı hayali kırdın, niye?
Sonrası, hep sonrası...
Sevemedim, benimseyemedim ben bu hayatı.
Selin'S