DEŞİK

Delik deşik ikilemesindeki deşik sözcüğünün anlamsızlığıyla yazıyorum bu satırları, delik deşik olmuş bir ruh ile... Yarı anlamlı yarı ağlamaklı. Başını es geçip, yarısından okumaya başladığımız bir hikayeydi bizimki; ne yaparsak yapalım, bir şeyler hep eksik kaldı...

Hiç bir renk olmayan gökyüzünde
On renkli bir gökkuşağı gördüm
Renkler adındaki harfler gibiydi...
O kayarken dilek tuttum sonra.
Çok sevdim bir de...
Herşeyi yanlış yaptığım gibi.
Öylesi bir üşüme ki bu,
Toprakla örtün şimdi
Anlamsız bedenimi...

Korkularım vardı, ne kadar mücadeleci ve cesur görünsem de, zamanla artan korkularım... 'Hızlı yaşanan çabuk biter, her aşk ateşi bir gün söner,  en yakınım dediğin insan er ya da geç seni terk eder...' bunlarla doldu senelerdir kulaklarım... Yalan da değilmiş söylenenler; senle ve senli gelecekler düşlerken, dibini kazıyorum şimdi yalnızlıkların... Eskiden en sevdiğim anlardı, o kutsal yalnızlıklar; oysa ben yüzyıllık alışkanlığımı bir kenara bırakıp, sana alışmışım.

Sonrasında anladım ki, sevmekten çok, alışmak, tuzuymuş yaraların...

Ve anladım ki sn ne kadar yalnız kalmak istersen o kadar çok insan olur ki etrafında, şaşarsın.
Ve anladım ki sen ne kdar kalabalık olmak istersen, bir o kadar kimsesiz kalırsın...

Selin'S