SeleStia...

 YASTIK Altını ıslatıp duran problemli çocuklar gibi Üstünü ıslatıp dururdu yatağımdaki yastık her gece. Toplu iğneleri çeken mıknatıs gibi Gözyaşları çekerdi yastık, içine... Kimseye anlatamayıp çok sustuysam, daha çok çekerdi. Alışıktı akışık birikmişliklere... Yolda eğer uyursam boynum ağrımasın diye, Terminalden aldığım minik yastık alışık değilmiş ıslak kirpiklere... Yastık ceza veriyor kendince. Rüya görüyorum.  Üzüntüden ölüyorum. Babamın dizinin dibinde oturuyorum. Babam, ilk sevdam, en büyük kavgam ve yaşatamadıklarımla içimde kalan, diyorum. Sanki kendimce özür diliyorum. Kızım, en büyük hayal kırıklığım, kırılan inancım, diyor. Belli ki affetmiyor. Ama zaman denen şey hiçbir şeyi yerine getirmiyor... Üzüntüden ölüyorum. Pratikte hayır. Yastığa sarılıyorum yine... Yapılacak iş miydi bu, geceyi yol geçe? Selin'S

Benden sonra, tüm fotoğraflarımızı özenle yırtıp, çöpe atmışsın. Oysa ben yemek yediğin çatala, su içtiğin bardağa, yarısına yakın bir kısmını yanmaktan mahrum edip kül tablasına bastığın sigaraya, bitmiş ayakkabı boyana, yatağın sol tarafındaki yastığın yüzüne yüzünü dediğinde dökülen saçına, elinin ıslaklığıyla dokunduğunda lambanın sol üst köşesinde bir leke gibi kalmış parmaklarına bile kıyamadım. Sanki hâlâ burdasın, benimlesin, benlesin, bensin. Benzinle ateşe vermeli buraları. Bensinle ateşe vermeli duyguları. Sevdiğim dönemleri bilirsin şarkılarda. "Unutmamalı. Sevgiyle anmalı. Anılarla gönülleri hoş tutmalı..." Ve yok etmemeli fotoğrafları. Benden sonra hiçbir masalı okumamışsın. Ben de hiçbir masalda son cümle olamadım. Ve o üçer beşer yağan elmalardan biri bile düşmedi kafama, şükür mü etsem şikâyet mi, anlayamadım. Yarım yarımdım, yarından ziyade, yanından zil zurna, yarımdan biraz fazla geçtiğim günler. Yarım yarımdım, sen yoktun tam olamadım. Bir kelebek uçuy...

Hacmi de yoktu pek, bir Selin'in dünya üzerinde... Bir yere sığdıramadınız. Endişeli voltalar atıyordu, bir ileri iki geriye... Bir yere oturtamadınız. İçi şişti, vaatlerle şişti, içine dizilen nefeslerden patladı içi... Bir dikiş tutturamadınız! Kolay ve basit mutlu olurdu, bilirdiniz de, hiç saf sevinç yaşatmamak için hep zora kaçtınız... Siz bayım, söylemiş miydim? Tam bir korkaksınız! Önemi olmayan her şeyi elinizin üstünde tutup, benim elimi boş bıraktınız. Hislerimi başı-boş. Evet kafası-dolu olan da bendim, ancak aynı şey değil. (Yok; değil.) Hep yanlış anladınız. Avuçlarımın içlerini inceliyorum. Kırmızı benekler belirmeye başlamış nefessizlik ile senkronize uyuşan sol kolumun üzerinde... Cehennem ateşi gibi diyorum. Ateşe tutuyormuşum gibi ellerimi... Ateşe atıyormuşum sanki hayallerimi.... Hacmi de yoktu aslında pek, hayallerimin, Dünya üzerinde. Bir yaşatmadınız! Zorla alınmış bir emanet olabilir mi? Şimdi sorarım size, emanet denen şey gönüllü verilmez mi?...

Ben içimdeki senle, gittiğin gece değil Sonraki günün sabahında vedalaştım. Kahveyi içtiğin bardakta duruyordu hâlâ Tek bir sözüyle canımı yakan dudakların. Son bir kez ve sadece bir damla ağladım Son bir kez ve tüm acılara bedel yandı canım Oysa ne kokun aynı kokuydu Ne de aynıydı bakışların. Ben ise hep, bıraktığın gibi kaldım. Sen, Senelerimi kaybettirip aklıma kâr kalandın. Ben seninle gittiğin gece değil, Sonraki günün sabahında vedalaştım Yıkamaya kıyamadım bardağını, biraz baktım Biraz yaktım bilirim, ama çokça da yandı canım. Sıradan bir gün dedim bugün, kendime kahve yaptım Kahveyi içtiğin bardakta duruyordu hâlâ dudakların Seni son bir kez andım ve bardağı çöpe attım. Ben seninle gittiğin gece değil, Sonraki günün sabahında vedalaştım Boynumda ellerinle vedalaştım Sende çarpan kalbim, öyle hızlı çarptı ki bir elektrik direğine... Kurtaramadım. Sende kalan aklım, öyle bir soğukta kaldı ki bir gece Donuvermiş, anlayamadım. Senin kaldığın şehre baktım ...

Bir ben biliyorum, bir de sen. Bir ismin anlamını... İkimizin adının yanyana gelmesiyle oluşan bir isim, üstelik nasıl da kulak tırmalayıcı! Gölgeler çekildiğinde kahrolmak ve aşka sövmek demek, anlamsızlığın içinde ehvenişer! Şu saatten sonra benden bana gelecek hayır bile şer... Şu saatten sonra öyle çoğum ki artık, her yerde sesimi duyup hiçbir yerde göremeyecekler. Aşk çoğaltırmış insanı, beni yalnızlık çoğalttı. Öyle korkuyorum ki kendimden, her yerde kanlı bir izimi görüp hiçbir yerden silemeyecekler. Bir ben duyuyorum, bir de sen. Yüzünün bitip boynunun başladığı yerdeki naif kokuyu. Durmadan geçen arabaların kaybolan lastik sesini. Tene vuran kavurucu güneşin ardından buz gibi suların hazzını... Meyus bir dönem içinde bulunduğum. Mayıs gibi değil pek hasretle tutunduğum. Bir ben mi kalmışım öyle sevebilecek, öyle safderûn? Ne dostluk ne de aşk, haddizâtında   tek bir gerçek kalmış, kırıp yok edip bırakmakmış, su götürmüyor unuttuğum... Bir ben gidiyorum, bir senden bi...

Fikrim su, zikrim zehir şu sıralar Zehir zemberek uyuduğum uykular... Biliyorsun, Fikrim sen, zihnim sen, uykularım seni görmeye adanmış saat dilimleri Dilim nefret, acım ağır, ağırlığım yorgun sanrılar. Kulağımda sesin, gözlerimde kasvet şu sıralar Her kelimenin manasını arıyorum... Camları aç, yalan söylemiyor rüzgârlar Camları aç, kokunu bana taşısınlar Özlemim büyük, gururum içime akan kaynar sular... SelinS

Yapayalnız kaldığın bu şehre bakacaksın Ve diyeceksin ki "Peki ben şimdi ne yapacağım?" Bir kez bile düşünmedim yapabileceğim her şeyi yaparken. Adının küfürle anıldığı bir şiir okuyacaksın Düşüneceksin ki "Hakettiğimden de çok yandım." Oysa ben bir kez bile düşünmemiştim kendimi ateşe atarken. İki kişilik bir ilişkinin olaya dahil tek kişisi olarak Hep yalnız hissederken Hep yalnız ağlarken Tüm sevgi yükü omzumda tek başıma hayal kurarken... Şehri hâlâ yakmadım. Biliyorum, 'delirmiyorsam nefretim yüzünden'. Unuttum sanma acımı, Merak etme ileriye dönük attığım adımlarımı. Çok sert basıyorsam artık yere, Geçmişim yüzünden. SelinS